Στη Βαλύρα υπήρχαν προπολεμικά τρεις ολάνθιστες και μυρωδάτες γαρυφαλλιές στη πάνω ρούγα, στον Άγιο Δημήτρη, που ήταν τόσο σφιχταγκαλιασμένες μεταξύ τους, ώστε δεν γνώριζες ποιανής τα άνθη ν΄ ακουμπήσεις. Ένα στόμα είχαν και μια φωνή, τόσο που αναρωτιόνταν όλοι πώς η Φερμάνη συμφωνεί τόσο πολύ με τη Παπασαραντοπούλου και τη Βασιλοπούλου. Μεγάλωσαν και οι τρεις τους με χρηστά ήθη, σε αυστηρά οικογενειακά περιβάλλοντα, και προτού διαμορφώσουν τη δική τους άποψη για τη ζωή, βρέθηκαν με το πρώτο παιδί στη κοιλιά τους. Ο χρόνος τις ωρίμασε με μέλι και φαρμάκι γουλιά γουλιά, με πίστη στον Εσταυρωμένο , υπομονή και ταπείνωση και τον δικό τους σταυρό αγόγγυστα σήκωσαν.
Οι τρεις θεάρεστες κυρίες της Βαλύρας ήταν κόσμημα ανεξίτηλο στον χρόνο, μοναδικός ανθός μιας άλλης εποχής, εκείνης που η γυναίκα ήταν η υπέρτατη θυσία και το λαμπρό παράδειγμα στον βωμό της ζωής, για να πάει ο τόπος μπροστά. Οι αείμνηστες Χάριτες ήταν όμορφες και γελαστές, χωρίς φτιασίδια στα άγια τους πρόσωπα, ενδεδυμένες Παναγιές, με αισιόδοξη στάση προς τη ζωή, όποια ατυχία κι αν τις έβρισκε. Η ψυχή τους ήταν ήλιος σκεπασμένος με μαύρη μαντίλα την ημέρα και ξέπλεκη σελήνη στον έναστρο ουρανό τη νύχτα. Σαν την πιστή Πηνελόπη ξάπλωναν στα ψηλά δώματα του νου τους, στολίζοντας την καρδιά τους με σύνεση και αγάπη, περιμένοντας τον νυμφίο Χριστό να έλθει στον με πολλές αρετές απαστράπτοντα οίκο τους.
Ο θάνατος λέγει η εκκλησία μας ξεχωρίζει το σώμα από την ψυχή. Το φθαρτό σώμα παραμένει στη γη, θάβεται, διαλύεται αλλά θα ανασυσταθεί ακριβώς όπως είναι , μέσα σε μια στιγμή, όπως αναφέρει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, στον Λόγο του Περί Δευτέρας Παρουσίας.
Η αθάνατη ψυχή εξακολουθεί να ζει και να διατηρεί όλες τις πνευματικές της ιδιότητες, νοητικές λειτουργίες και αισθήσεις. Βλέπει, ακούει, σκέπτεται, ενδιαφέρεται, έχει συναίσθηση του εαυτού της, ενώ το σώμα παραμένει κεκοιμημένο . Ο Κύριος λέγει “ Εγώ ειμί η Αλήθεια και η ζωή”. Έτσι και οι τρεις ευλογημένες ψυχές της Βαλύρας, περιμένοντας χρόνια πολλά στα στασίδια στον Άγιο Δημήτρη, κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων και φιλούν το αγιασμένο χέρι του παπά Δημήτρη Ξυδόπουλου , που παραστέκει και τις ευλογεί, μέσα στη σιωπή του αέναου είναι τους . Καλοδέχονται τη "λειτουργιά" εκείνων που τις θυμούνται και τους πηγαίνουν στην εκκλησιά “σπερνό” το Ψυχοσάββατο. Χίλιες ευχές σκορπούν και μεσιτεύουν επάνω στον Σταυρό, των γαρύφαλλων τα μυρωμένα χείλη τους.
Έναν σπόρο σιταριού προσφέρουμε στην αιώνια μνήμη σας αξιομακάριστες μητέρες , σύζυγοι , κόρες και αδελφές της Βαλύρας. Αλησμόνητες φίλες τούτης της πρόσκαιρης ζωής, που ο δολοπλόκος χρόνος γκρέμισε τη Γη σας και ο Κύριος με την πίστη και την αγάπη σας ανύψωσε τον Ουρανό σας και σας ένωσε και τις τρεις μαζί, ως ουράνια μελωδία, σε ανείπωτα των Αγγέλων νεφελώματα.
Τούτος ο μικρός δίσκος ευλογήθηκε σήμερα, Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2022, κατά τον Εσπερινό, στον ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας, στο Παλαιό Φάληρο, για όλους σας, στα μήκη και πλάτη της γης, αξέχαστοι Βαλυραίοι, κεκοιμημένοι συμπατριώτες μας.
Ο Θεός να σας αναπαύει σε παραδείσια δώματα και να φωτίζει τους ζωντανούς, ώστε ποτέ να μην ξεχάσουν και να διατηρούν, όσο θα υπάρχει η Βαλύρα εντός τους, ζωντανή τη μνήμη σας.
Ο Θεός μαζί σας!
Ευθυμία Η. Κοντοπούλου
25/2/2022
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου