Το Φως της Αποκάλυψης και της Ελπίδας για το Ελληνικό Έθνος

 

                                                            Φωτό: Pinterest

Η Ιστορία δεν αποτυπώνεται μόνο μέσα από γεγονότα και χρονολογίες, αλλά και μέσα από συμβολισμούς που φωτίζουν τη συλλογική μνήμη των λαών. Ορισμένες ημερομηνίες αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συνδέουν το ιστορικό γίγνεσθαι με βαθύτερες πνευματικές και αξιακές σημασίες. Μια τέτοια ημερομηνία για τον Ελληνισμό είναι η 6η Ιανουαρίου, ημέρα των Θεοφανίων, κατά την οποία η ελληνική Ιστορία μοιάζει να φανερώνει ορισμένες από τις κορυφαίες στιγμές της.

Δεν πρόκειται απλώς για μια σύμπτωση του ημερολογίου!

Τα Θεοφάνια, ως εορτή του φωτός και της αποκάλυψης, προσφέρουν ένα ισχυρό συμβολικό πλαίσιο για να ερμηνευθούν ιστορικές στιγμές που σηματοδότησαν μεταβάσεις, δοκιμασίες και νέες αρχές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η στέψη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στον Μυστρά, το 1449. Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου αναλαμβάνει το βάρος μιας αυτοκρατορίας που σβήνει πολιτικά, αλλά δεν χάνει την αξιοπρέπεια και το φως της πίστης της. Η πράξη αυτή δεν προαναγγέλλει μόνο το τέλος, αλλά και τη μεταβίβαση μιας πνευματικής κληρονομιάς, η οποία θα επιβιώσει πέρα από την πτώση της Κωνσταντινούπολης.

Αιώνες αργότερα, το ίδιο φως εμφανίζεται με διαφορετική μορφή. Το 1821, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αποβιβάζεται στην Καρδαμύλη της Μάνης, για να ανάψει τη φλόγα της Επανάστασης και να φέρει το όνειρο της ελευθερίας πιο κοντά στους υπόδουλους Έλληνες. Εδώ το φως των Θεοφανίων δεν είναι πια εσωτερική πίστη, αλλά ενεργός δύναμη, φλόγα αγώνα και συλλογικής αφύπνισης. Η Επανάσταση δεν παρουσιάζεται μόνο ως στρατιωτικό γεγονός, αλλά ως πράξη ιστορικής αυτοσυνειδησίας, ως συνέχεια ενός μακρού αγώνα για επιβίωση και ελευθερία.

Ωστόσο, η ιστορική πορεία δεν ολοκληρώνεται με την απελευθέρωση. Η ελευθερία απαιτεί θεσμούς, οργάνωση και υπευθυνότητα. Το 1828, η άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο σηματοδοτεί τη θεμελίωση ενός νέου ελληνικού κράτους. Το φως αποκτά πλέον χαρακτήρα σταθερό και διαρκή, φωτίζοντας την προσπάθεια συγκρότησης μιας πολιτείας που καλείται να μετατρέψει το όραμα σε πράξη και την ελπίδα σε δομημένη πραγματικότητα.

Οι στιγμές αυτές, από τον Μυστρά έως τη Μάνη και το Ναύπλιο, συνδέονται συμβολικά με το φως των Θεοφανίων, που φέρνει αποκάλυψη και ελπίδα. Η ιστορική συνέχεια που αναδύεται δεν είναι απλώς χρονολογική, αλλά αξιακή. Υπενθυμίζει ότι ο Ελληνισμός πορεύεται μέσα στους αιώνες διαφυλάσσοντας την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την πνευματική του ταυτότητα, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του.

Τελικά, η αναφορά σε αυτές τις ημερομηνίες δεν αποσκοπεί μόνο στη μνήμη του παρελθόντος. Λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι κάθε γενιά καλείται να αναλάβει την ευθύνη της ιστορικής συνέχειας. Το φως που παραδόθηκε δεν είναι δεδομένο· χρειάζεται συνείδηση, προσπάθεια και πίστη για να παραμείνει ζωντανό και να συνεχίσει να οδηγεί το Ελληνικό Έθνος μέσα στον χρόνο.

-Λόγος Θείου Φωτός