Η δύναμη της συγχώρησης και η αξία του μικρού ανθρώπου
Στον κόσμο των ανθρώπων, όπως και στη φύση, οι ισχυροί συχνά θεωρούν ότι δεν έχουν ανάγκη τους αδύνατους. Η δύναμη γεννά πολλές φορές την αλαζονεία και η εξουσία την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας.
Ο Αίσωπος, όμως, μέσα από έναν από τους πιο αγαπημένους μύθους του, ανατρέπει αυτή την αντίληψη. Το λιοντάρι, ο βασιλιάς των ζώων, θα σωθεί τελικά όχι από κάποιο άλλο δυνατό θηρίο, αλλά από ένα μικρό και ασήμαντο ποντίκι.
Έτσι, ο μύθος γίνεται ένας ύμνος στην ευγνωμοσύνη, στη συγχώρηση και στη μεγάλη αξία που έχει κάθε άνθρωπος, όσο μικρός και αν φαίνεται στα μάτια των άλλων.
Ο μύθος
Ένα λιοντάρι κοιμόταν ήσυχα μέσα στο δάσος.
Ένα μικρό ποντίκι έτρεχε αμέριμνο και, χωρίς να το καταλάβει, πέρασε πάνω από το σώμα του λιονταριού.
Το λιοντάρι ξύπνησε απότομα, άρπαξε το ποντίκι με το δυνατό του πόδι και ήταν έτοιμο να το κατασπαράξει.
Το ποντίκι άρχισε να παρακαλεί:
—«Άφησέ με ελεύθερο. Ίσως κάποτε μπορέσω κι εγώ να σου ανταποδώσω αυτή την καλοσύνη.»
Το λιοντάρι γέλασε με τα λόγια του μικρού ζώου. Πώς ήταν δυνατόν ένα τόσο αδύναμο πλάσμα να βοηθήσει τον βασιλιά των ζώων;
Ωστόσο, το λυπήθηκε και το άφησε να φύγει.
Λίγες ημέρες αργότερα, κυνηγοί έστησαν δίχτυα και το λιοντάρι πιάστηκε μέσα σε αυτά.
Μάταια προσπαθούσε να ελευθερωθεί.
Το ποντίκι άκουσε τα βρυχηθμούς του, έτρεξε κοντά του και άρχισε να ροκανίζει τα σχοινιά στο δίχτυ.
Ύστερα από λίγο, το λιοντάρι ήταν ελεύθερο.
Τότε κατάλαβε πως ακόμη και ο πιο μικρός μπορεί να γίνει πολύτιμος φίλος.
Δίδαγμα του Αισώπου: Καμία καλοσύνη δεν χάνεται και κανείς δεν είναι τόσο μικρός ώστε να μην μπορεί να προσφέρει κάτι μεγάλο.
Η σοφία που κρύβεται πίσω από τον μύθο
Ο Αίσωπος δεν μιλά μόνο για ένα λιοντάρι και ένα ποντίκι.
Το λιοντάρι συμβολίζει κάθε άνθρωπο που διαθέτει δύναμη, εξουσία ή κύρος.
Το ποντίκι συμβολίζει εκείνον που φαίνεται ασήμαντος, αδύναμος ή περιφρονημένος.
Η αληθινή δύναμη δεν αποδεικνύεται όταν κάποιος επιβάλλεται στους μικρούς.
Αποδεικνύεται όταν μπορεί να δείξει έλεος.
Η καλοσύνη που προσφέρουμε δεν είναι ποτέ χαμένη.
Μπορεί να επιστρέψει με τρόπο που δεν φανταζόμαστε.
Και πολλές φορές ο Θεός επιλέγει τους μικρούς και ταπεινούς για να φανερώσει τη δύναμή Του.
Η Αγία Γραφή φωτίζει τον μύθο
Ο ίδιος ο Κύριος μάς διδάσκει:
«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.»(Ματθ. 5,7)
Το έλεος που προσφέρουμε επιστρέφει πάντοτε στη ζωή μας ως ευλογία.
Ο Απόστολος Παύλος υπενθυμίζει:
«Τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά.»(Α΄ Κορ. 1,27)
Ο Θεός πολλές φορές ενεργεί μέσα από εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μικρούς και ασήμαντους.
Ο Κύριος λέγει ακόμη:
«Ὅσα ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.»(Ματθ. 25,40)
Κάθε πράξη αγάπης προς τον μικρό και αδύναμο φθάνει στον ίδιο τον Χριστό.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι το έλεος αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη πνευματικής δύναμης. Εκείνος που συγχωρεί και ευεργετεί τον αδύναμο μιμείται τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος «ἀνατέλλει τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς».
(PG 49, 263–276, Περὶ Ἐλεημοσύνης)
Ο Μέγας Βασίλειος υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι αυτάρκης. Ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους ώστε να χρειάζεται ο ένας τον άλλον και να οικοδομείται η κοινωνία μέσα από την αλληλεγγύη και την αγάπη.
(PG 31, 263–288, Ὁμιλία «Καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας»)
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τονίζει ότι η ευσπλαχνία είναι το πιο θεϊκό χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Όσο περισσότερο ελεούμε τον πλησίον μας, τόσο περισσότερο μοιάζουμε στον Δημιουργό μας.
(PG 35, 857–909, Λόγος ΙΔ΄, Περὶ φιλοπτωχίας)
Πνευματικοί Μαργαρίτες
«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.»(Ματθ. 5,7)
«Γίνεσθε οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστίν.»(Λουκ. 6,36)
«Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»(Α΄ Κορ. 13,8)
Η αγάπη που προσφέρεται δεν χάνεται ποτέ. Ο Θεός τη μετατρέπει σε ευλογία για εκείνον που τη δίνει και για εκείνον που τη δέχεται.
Ο μύθος σήμερα
Το λιοντάρι και το ποντίκι υπάρχουν και στη σημερινή κοινωνία.
Το λιοντάρι είναι ο άνθρωπος που κατέχει δύναμη, γνώσεις ή εξουσία.
Το ποντίκι είναι ο απλός εργαζόμενος, το παιδί, ο ηλικιωμένος, ο ασθενής, ο φτωχός, εκείνος που εύκολα περνά απαρατήρητος.
Πόσες φορές ένας λόγος συμπαράστασης, μια μικρή βοήθεια ή μια πράξη καλοσύνης αλλάζει τη ζωή ενός ανθρώπου!
Και πόσες φορές εκείνοι που κάποτε βοηθήσαμε γίνονται αργότερα η μεγαλύτερη στήριξή μας.
Ο Θεός δεν μετρά το μέγεθος της προσφοράς.
Μετρά το μέγεθος της αγάπης.
Ένα μήνυμα ιδιαίτερα για τους Έλληνες της διασποράς
Οι πρώτοι μετανάστες γνώρισαν από κοντά τη δύναμη της αλληλεγγύης.
Στις ξένες χώρες στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον, δημιούργησαν αδελφότητες, κοινότητες και ενορίες, βοήθησαν τους νεοφερμένους να βρουν εργασία και να σταθούν στα πόδια τους.
Καμία προσφορά δεν θεωρήθηκε μικρή.
Ένα πιάτο φαγητό, μια συμβουλή, μια φιλοξενία ή μια σύσταση για εργασία έγιναν πολλές φορές η αρχή μιας νέας ζωής.
Αυτό είναι το πνεύμα που κράτησε ζωντανό τον Ελληνισμό της διασποράς και αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Επίλογος
Ο μύθος του Λιονταριού και του Ποντικιού μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή αλλά στην ευσπλαχνία.
Ο Χριστός, ο παντοδύναμος Κύριος, έγινε άνθρωπος και διακόνησε τους ανθρώπους με ταπείνωση, δείχνοντάς μας ότι η μεγαλύτερη εξουσία είναι η αγάπη.
Όταν ο ισχυρός προστατεύει τον αδύναμο και ο μικρός ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη και πίστη, τότε γεννιέται η αληθινή κοινωνία των ανθρώπων.
Έτσι, ένας ακόμη μικρός μύθος του Αισώπου γίνεται ένας μεγάλος καθρέφτης του Ευαγγελίου και μας θυμίζει ότι στα μάτια του Θεού κανείς δεν είναι ασήμαντος και καμία πράξη αγάπης δεν πηγαίνει χαμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου