Στη μνήμη του Ηλία Περικλή Κόνιαρη
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φεύγουν από τη ζωή αφήνουν πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι των οποίων η πορεία είναι τόσο πλήρης, τόσο δημιουργική και τόσο ωφέλιμη για τους γύρω τους, ώστε η θλίψη της απώλειας συνοδεύεται από ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης.
Σε αυτούς ανήκε ο αείμνηστος Ηλίας Περικλή Κόνιαρης.
Η κόρη του, η δικηγόρος κ. Αρετή Κόνιαρη, αποχαιρέτησε τον πατέρα της με μια φράση που συγκίνησε όλους όσοι τη διάβασαν ή την άκουσαν:
«Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν λυπάσαι όταν φεύγουν. Χαίρεσαι γιατί υπήρξαν.»
Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις περιέγραψε μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή ενενήντα τριών ετών γεμάτη αγώνα, δημιουργία, αξιοπρέπεια, οικογενειακή αγάπη και προσφορά στον τόπο.
Πράγματι, όταν αναλογίζεται κανείς την πορεία του Ηλία Κόνιαρη, αντιλαμβάνεται ότι δεν ήταν απλώς ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας της Αθήνας. Ήταν ένας άνθρωπος που παρέμεινε μέχρι το τέλος βαθιά συνδεδεμένος με τις ρίζες του, με την οικογένειά του και με τη Βαλύρα, τον τόπο που αγκάλιασε την οικογένειά του όταν εγκαταστάθηκε από το Μουλάτσι Αρκαδίας, το σημερινό Ελληνικό Μεγαλόπολης.
Μεγάλωσε σε χρόνια δύσκολα. Έμαθε από μικρός την αξία της εργασίας, της τιμιότητας και της επιμονής. Μαζί με τους γονείς του, τον Περικλή και την Αρετή, και τα αδέλφια του, συνέβαλε στην ανάπτυξη της οικογενειακής επιχείρησης υποδημάτων στη Βαλύρα, ενός καταστήματος που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για γενιές κατοίκων.
Αργότερα δημιούργησε τη δική του επιτυχημένη πορεία στην Αθήνα. Παρά τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και τις απαιτήσεις της ζωής στην πρωτεύουσα, δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Η Βαλύρα παρέμεινε πάντοτε στην καρδιά του.
Δεν ήταν μόνο η νοσταλγία των παιδικών χρόνων. Ήταν η βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης προς έναν τόπο και προς ανθρώπους που είχαν σταθεί δίπλα στην οικογένειά του. Αυτό το χρέος το ξεπλήρωνε σε όλη του τη ζωή με πράξεις και όχι με λόγια.
Οι δωρεές της οικογένειας Κόνιαρη προς την τοπική κοινωνία αποτελούν σήμερα ζωντανές αποδείξεις της αγάπης τους για τον τόπο. Οικόπεδα που παραχωρήθηκαν για την επέκταση του κοιμητηρίου, εκτάσεις που αξιοποιήθηκαν για κοινωφελείς σκοπούς, πρωτοβουλίες που στήριξαν το χωριό και τις υποδομές του.
Ακόμη και στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ηλίας Κόνιαρης συνέχισε να προσφέρει. Η δωρεά του για την εγκατάσταση συστημάτων ψύξης και θέρμανσης στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου δεν ήταν απλώς μια οικονομική συνεισφορά. Ήταν μια πράξη αγάπης, πίστης και σεβασμού προς τις μνήμες των γονέων του και προς τους συγχωριανούς του.
Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν μιλούν για έναν άνθρωπο ευγενικό, προσηνή, προσιτό και βαθιά ανθρώπινο. Έναν άνθρωπο που δεν επέτρεψε ποτέ στην επαγγελματική επιτυχία να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του. Παρέμεινε μέχρι τέλους απλός, χαμογελαστός και πρόθυμος να συνομιλήσει με όλους.
Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι οι εικόνες από την τελευταία επίσκεψή του στη Βαλύρα. Περιηγήθηκε στα γνώριμα μέρη των παιδικών του χρόνων, επισκέφθηκε το πατρικό του σπίτι, στάθηκε μπροστά στους τάφους των γονιών του, συναντήθηκε με φίλους και συγχωριανούς και μοιράστηκε μαζί τους αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.
Ήταν σαν να ήθελε να ξαναπερπατήσει τα μονοπάτια της μνήμης πριν ολοκληρώσει τον μεγάλο κύκλο της επίγειας πορείας του.
Η μεγαλύτερη όμως κληρονομιά που αφήνει πίσω του δεν είναι τα υλικά αγαθά ούτε οι επαγγελματικές επιτυχίες. Είναι η οικογένεια που δημιούργησε και οι αξίες που μετέδωσε στα παιδιά και στα εγγόνια του.
Η κόρη του Αρετή, ο εγγονός του Κωνσταντίνος και η εγγονή του Ελένη αποτελούν τη φυσική συνέχεια μιας οικογένειας που πορεύτηκε με αρχές, αξιοπρέπεια και εργατικότητα. Μέσα από αυτούς θα συνεχίσει να ζει η μνήμη του.
Σήμερα, η απώλεια είναι μεγάλη. Κανένας αποχαιρετισμός δεν είναι εύκολος όταν αφορά έναν πατέρα, έναν παππού, έναν συγγενή ή έναν αγαπημένο φίλο. Η θλίψη είναι φυσική και ανθρώπινη.
Όμως η φράση της κ. Αρετής Κόνιαρη μάς βοηθά να δούμε την απώλεια μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Δεν μετράμε μόνο τα χρόνια που στερούμαστε πλέον την παρουσία ενός ανθρώπου. Μετράμε πρωτίστως τα χρόνια που είχαμε την ευλογία να τον έχουμε κοντά μας.
Γι’ αυτό και η ζωή του Ηλία Κόνιαρη δεν πρέπει να θυμίζει μόνο πένθος. Πρέπει να θυμίζει ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη γιατί υπήρξε. Γιατί εργάστηκε. Γιατί δημιούργησε. Γιατί πρόσφερε. Γιατί αγάπησε τον τόπο του. Γιατί στάθηκε δίπλα στην οικογένειά του. Γιατί άφησε πίσω του ένα παράδειγμα ζωής.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν χάνονται πραγματικά. Συνεχίζουν να ζουν στις αφηγήσεις των παιδιών τους, στις αναμνήσεις των φίλων τους, στα έργα που άφησαν πίσω τους και στις αξίες που κληροδότησαν στις επόμενες γενιές. Αυτό είναι ίσως το βαθύτερο νόημα της φράσης «χαίρεσαι γιατί υπήρξαν».
Εκφράζουμε τα θερμότερα και ειλικρινέστερα συλλυπητήριά μας προς την αγαπητή κόρη του Αρετή, τα εγγόνια του Κωνσταντίνο και Ελένη, τους συγγενείς και όλους όσοι είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν και να συμπορευθούν μαζί του.
Ευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του και να χαρίζει παρηγοριά στους οικείους του.
Και καθώς τον αποχαιρετούμε, κρατούμε μέσα μας τα λόγια της κόρης του:
«Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν λυπάσαι όταν φεύγουν. Χαίρεσαι γιατί υπήρξαν.»
Αιωνία του η μνήμη.
Χρ. ΠΑΠ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου