Η Τζοκόντα και ...ο Ανθισμένος Κάκτος

 

 

Ο Τόνυ ήταν τριάντα πέντε ετών και, αν κάποιος του ζητούσε να περιγράψει τον εαυτό του, θα το έκανε πιθανότατα με όρους τεχνολογίας.

Ήταν οργανωμένος, αποτελεσματικός, αυτάρκης. Ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι που έμοιαζε περισσότερο με προσεγμένο showroom παρά με κατοικία. Όλα είχαν τη θέση τους: τα βιβλία, οι υπολογιστές, τα ποτήρια, ακόμη και οι πετσέτες. Μόνο ένα πράγμα δεν είχε βρει ποτέ τη θέση του στη ζωή του: ένας άλλος άνθρωπος.

Δεν είχε χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες.

Έτσι τουλάχιστον έλεγε.

Η αλήθεια ήταν λίγο διαφορετική. Ο Τόνυ φοβόταν την ακαταστασία που φέρνει ένας άνθρωπος όταν μπαίνει πραγματικά στη ζωή σου. Όχι την ακαταστασία των πραγμάτων· εκείνη μπορούσε να τη διορθώσει. Φοβόταν την άλλη: αυτή που δημιουργούν τα συναισθήματα, οι προσδοκίες, οι ανάγκες, οι σιωπές και τα «γιατί δεν μου το είπες;».

Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως ήταν «κάκτος με πολλά κλαδιά και εν δυνάμει άνθη».

Το έλεγε αστειευόμενος.

Δεν ήξερε πόσο κυριολεκτικά θα αποδεικνυόταν.

Η γνωριμία έγινε στην Αθήνα, σε ένα συνέδριο μιας πολυεθνικής εταιρείας. Ανάμεσα σε παρουσιάσεις, διαγράμματα, στόχους πωλήσεων και ανθρώπους που χαμογελούσαν επαγγελματικά ακόμη κι όταν πονούσαν τα πόδια τους, εμφανίστηκε εκείνη.

Τζοκόντα.

Δεν ήταν το πραγματικό της όνομα. Ήταν το παρανόμι που είχε υιοθετήσει η ίδια και, τελικά, όλη η εταιρεία όπου εργαζόταν, επειδή η δουλειά της είχε σχέση με την προώθηση σοκολατακίων. Το όνομα της ταίριαζε παράξενα: είχε ένα χαμόγελο που μπορούσε να σημαίνει πολλά και ένα βλέμμα που έδινε την εντύπωση ότι ήξερε περισσότερα απ’ όσα έλεγε.

Ελληνοϊταλίδα, τριάντα ετών, ανεξάρτητη και αδέσμευτη. Προσηλωμένη στη δουλειά της, κινούταν μέσα στον χώρο με την άνεση ανθρώπου που δεν περιμένει από κανέναν να του δείξει τον δρόμο.

Ο Τόνυ την παρατηρούσε διακριτικά.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Γιατί όταν, κάποια στιγμή, εκείνη γύρισε και τον κοίταξε ευθέως, εκείνος χαμογέλασε κάτω από τα επαγγελματικά του προσχήματα και κοκκίνισε.

Κοκκίνισε!

Ο Τόνυ, που μπορούσε να παρουσιάσει σε εκατό ανθρώπους ένα επιχειρηματικό σχέδιο χωρίς να τρεμοπαίξει βλέφαρο, κοκκίνισε επειδή μια γυναίκα τον κοίταξε.

Εκείνο το βράδυ, μόνος στο δωμάτιό του, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη.

«Ωραία», είπε στον εαυτό του. «Ο κάκτος άνθισε.»

Το επόμενο πρωί συνέβη κάτι χειρότερο.

Ένας άνδρας πλησίασε την Τζοκόντα και άρχισε να τη φλερτάρει. Εκείνη χαμογέλασε με ανοχή, χωρίς να ενθαρρύνει ιδιαίτερα την κατάσταση.

Ο Τόνυ το είδε.

Κιτρίνισε.

«Δεύτερο άνθος», διαπίστωσε εσωτερικά. «Και μάλιστα επικίνδυνο.»

Δεν ήξερε τι του συνέβαινε. Μέχρι τότε πίστευε ότι η ζήλια ήταν ένα συναίσθημα για ανθρώπους που δεν είχαν επαρκή αυτοέλεγχο.

Ξαφνικά ανακάλυπτε ότι ο αυτοέλεγχος είναι ένα πολύ θεωρητικό πράγμα όταν απέναντί σου βρίσκεται κάποιος που έχει αρχίσει να σε ενδιαφέρει.

Όσο πλησίαζε το τέλος του συνεδρίου, ο Τόνυ γινόταν όλο και πιο ανήσυχος.

Η Τζοκόντα θα έφευγε.

Κι εκείνος δεν της είχε μιλήσει ουσιαστικά.

Το πρόσωπό του έγινε μπλε μαρέν.

Ήθελε να κατασπαράξει τον εαυτό του για την αδράνειά του. Είχε περάσει τόσες ώρες κοντά της, είχε βρει εκατό ευκαιρίες και τις είχε χάσει όλες με αξιοθαύμαστη τεχνοκρατική συνέπεια.

Τότε συνέβη η στιγμή της τρέλας.

Η Τζοκόντα πήρε την τσάντα της και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Ο Τόνυ σηκώθηκε.

Δεν σκέφτηκε.

Δεν υπολόγισε.

Δεν έκανε κανένα business plan.

Πήγε προς το μέρος της.

«Κερνώ το δείπνο», είπε.

Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο.

«Κερνάτε το δείπνο και ούτε που γνωριζόμαστε!»

Ο Τόνυ πήρε μια ανάσα.

«Κυρία μου», απάντησε με όση ψυχραιμία του είχε απομείνει, «είμαι ένας ανθισμένος κάκτος. Από σήμερα.»

Η Τζοκόντα έμεινε για λίγο σιωπηλή.

Τον κοίταξε διερευνητικά.

«Μην ψάχνετε τα άνθη μου», πρόσθεσε εκείνος. «Επιμελώς κρύβονται κάτω από τα προσχήματα.»

Εκείνη γέλασε.

«Καλά», είπε. «Μόνο για ένα δείπνο. Γιατί από το πρωί είμαι με δύο ποτήρια χυμό και νομίζω ότι πεινάω απίστευτα.»

Έτσι άρχισαν όλα.

Όχι με κάποιο μεγάλο ρομαντικό σχέδιο.

Με δύο χυμούς, ένα δείπνο και έναν κάκτο που είχε αποφασίσει να ανθίσει.

Η σχέση τους δεν ήταν εύκολη. Ο Τόνυ ανακάλυψε γρήγορα ότι το να αγαπάς κάποιον δεν μοιάζει καθόλου με το να διαχειρίζεσαι ένα έργο.

Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα.

Δεν υπάρχει εγχειρίδιο.

Δεν υπάρχει κουμπί «undo».

Η Τζοκόντα έμπαινε στη ζωή του και μαζί της έμπαιναν πράγματα που μέχρι τότε θεωρούσε παραβιάσεις της προσωπικής του επικράτειας.

Ένα δεύτερο ποτήρι στο μπάνιο.

Μια τσάντα στην καρέκλα.

Παπούτσια σε σημείο που, σύμφωνα με κάθε γνωστό νόμο οργάνωσης, δεν έπρεπε να υπάρχουν παπούτσια.

Και μετά ήρθαν οι συζητήσεις.

Οι ατελείωτες συζητήσεις.

Για τη δουλειά, για τους φόβους, για τα παιδικά τους χρόνια, για τα όνειρα, για τους ανθρώπους που τους πλήγωσαν.

Και, κυρίως, για τον ίδιο.

Η Τζοκόντα δεν ερωτεύτηκε μόνο τον ανθισμένο κάκτο. Είδε και τα αγκάθια του.

Υπήρχαν αρκετά.

Ορισμένα ήταν αγκάθια μοναξιάς. Άλλα φόβου. Μερικά ήταν καθαρός ναρκισσισμός, καλοδουλεμένος μέσα στα χρόνια και τόσο καλά κρυμμένος πίσω από την αυτοπεποίθηση, ώστε ο ίδιος ο Τόνυ δεν τον αναγνώριζε.

Η αγάπη όμως έχει έναν παράξενο τρόπο να φωτίζει ακόμη και τα σημεία που θα προτιμούσες να μείνουν στο σκοτάδι.

Και η Τζοκόντα είχε υπομονή.

Δεν προσπάθησε να τον αλλάξει.

Τον βοήθησε να δει.

Σιγά σιγά ο Τόνυ κατάλαβε πως η ζωή δεν είναι μόνο αυτά που κατακτάς. Είναι κι αυτά που μοιράζεσαι.

Το σπίτι του έπαψε να μοιάζει με showroom.

Άρχισε να μοιάζει με σπίτι.

Και ο ίδιος έπαψε να είναι μόνο ένας άνδρας που ήξερε να φροντίζει τον εαυτό του. Έγινε ένας άνθρωπος που μάθαινε να φροντίζει έναν άλλον.

Ύστερα ήρθαν τα παιδιά.

Δύο ακόμη άνθη στον κάκτο.

Άλλα άνθη κρατούν μία ημέρα.

Άλλα μία εποχή.

Και υπάρχουν εκείνα που μένουν μια ολόκληρη ζωή.

Τα παιδιά τους μεγάλωσαν μέσα σε ένα σπίτι όπου η αγάπη δεν ήταν πάντα τέλεια, αλλά ήταν παρούσα. Είχε γέλια, διαφωνίες, αγκαλιές, κούραση, συμβιβασμούς και εκείνες τις μικρές καθημερινές πράξεις φροντίδας που κανείς δεν χειροκροτεί, αλλά πάνω τους στηρίζεται μια οικογένεια.

Στα φοιτητικά του χρόνια, ο μεγάλος τους γιος, κοιτάζοντας μια παλιά φωτογραφία των γονιών του, είχε μια απορία.

«Τι σχέση μπορεί να έχει η Τζοκόντα και ένας ανθισμένος κάκτος;»

Ο Τόνυ γέλασε.

Η Τζοκόντα χαμογέλασε με εκείνο το γνώριμο, μυστηριώδες χαμόγελο.

Και ο γιος τους έδωσε μόνος του, ενώπιόν τους την απάντηση:

«Πολύ καλοί γονείς!»

Ίσως τελικά αυτή να ήταν και η πιο ακριβής περιγραφή της αγάπης τους.

Γιατί ο κάκτος δεν έπαψε ποτέ να έχει αγκάθια.

Απλώς, με την αγάπη, τη φροντίδα και τη στοργή, έμαθε να μην πληγώνει με αυτά.

Και, κυρίως, έμαθε να ανθίζει μια ολόκληρη ζωή.