Ψαρεύοντας στα ποτάμια της Βαλύρας...

Αλίευση χελιών με καβούλα, με το Θωμά Μπουρολιά να μας δείχνει το δρόμο…

Τα χέλια είναι ένα ζωικό είδος

με περίεργες συνήθειες πολλαπλασιασμού και μετανάστευσης.

Δεν έχω καμιά διάθεση να σας κάνω μάθημα βιολογίας (σ.σ. ο καθ’ ύλιν αρμόδιος είναι ο συμπατριώτης μας και εξάδελφός μου καθηγητής Γιάνννης Δ. Λύρας) και αναπαραγωγής των χελιών στο Πάμισο, στη Μαυροζούμενα, στα Μούλκια, στο Κάκκαβο, στο Διπόταμο στου Μπάστα, και επιστροφή στις βροχερές νύχτες, στις αρχές του Πίρνακα, των πηγών του Αγίου Φλώρου και στο Μύλο…
Το έναυσμα, για το σημερινό μίνι φωτό-ρεπορτάζ μου το έδωσε ο επίσης ξάδελφός μου Θωμάς Mπουρολιάς, (σ.σ. για τρεισήμισι δεκαετίες οδηγός βυτιοφόρων στην πολυεθνική εταιρεία Mobil στην Αθήνα, τον οποίο συναντήσαμε την Τρίτη το βράδυ στο "στέκι των κυνηγών" της Αντιγόνης Καίσαρη στη Βαλύρα.
Ο Τόμ, ένεκα και της Σαρακοστής, αλλά και της απαγόρευσης του κυνηγιού, το έριξε στο ψάρεμα με παραδοσιακή καβούλα, νοσταλγώντας βέβαια και τα παιδικά του χρόνια, όπου την πρωτοκαθεδρία στο ψάρεμα, είχε στην οικογένεια του ο αείμνηστος πατέρας του Νίκος, αλλά και ο μεγαλύτερος του αδελφός του Γρηγόρης, ο οποίος αναμένεται να επιστρέψει και αυτός δριμύτερος στην γενέτειρα μας, τους προσεχείς μήνες μετά και την συνταξιοδότησή του.
Η ψαριά ήταν αρκετά καλή, και ο φακός της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας, τον απαθανάτισε περιχαρή, με τον κουβά ανά χείρας και δυόμιση κιλά χέλια! Δίπλα του, ο Τάκης Μπουρίκας με μια μικρή χελομάνα, πριν πέσει στο τιγάνι για το καθιερωμένο τσιμπούσι...με τους κολλητούς του.
Υ.Γ. Παιδιά πάντα τέτοια, αλλά την άλλη φορά Θωμά να τα φάμε όλοι μαζί…που λέει και ο Πάγκαλος!!!
Χρ. Αλέζαγας